Łuski nie czynią z niego gada
Łuskowiec może przypominać niewielką chodzącą szyszkę, ale jest ssakiem. Jego zachodzące na siebie łuski składają się z keratyny, materiału obecnego również w ludzkich paznokciach. W obliczu zagrożenia może zwinąć się w kulę, osłaniając miększy spód ciała łuskowatą powierzchnią. Taka obrona pomaga zrozumieć jego budowę, lecz nie zapewnia pełnej odporności na każde niebezpieczeństwo. Wygląd pancerza nie powinien sugerować, że zwierzę nie potrzebuje ochrony.
Specjalista od drobnych ofiar
WWF i grupa specjalistów IUCN opisują dietę opartą przede wszystkim na mrówkach i termitach. Łuskowce nie mają zębów, a ofiary zbierają długim, lepkim językiem. Pazury pomagają dostać się do gniazd owadów. Pysk, język, pazury i łuski tworzą więc elementy wyspecjalizowanego sposobu życia, nie przypadkowy zbiór dziwactw. Różne gatunki zamieszkują też różne środowiska. Jedna ilustracja nie może przedstawiać zachowania i siedliska wszystkich łuskowców naraz.
Granica niezwykłej obrony
Zwinięcie się nie chroni przed człowiekiem, który może po prostu podnieść zwierzę. Źródła ochrony przyrody wskazują polowania i nielegalny handel jako istotne zagrożenia. Zachwyt powinien prowadzić do zainteresowania siedliskiem i ochroną, nie do chęci posiadania łuskowca albo kupowania wyrobów z niego. Dla Stranger Animals wystarcza prawdziwe zwierzę: nie potrzebuje magicznych łusek, potwornego charakteru czy zachowania przypisanego jednakowo wszystkim gatunkom.